Angst onder ogen komen – lessen van paarden en alpaca’s
De dag dat onze alpaca’s arriveerden, hing er een bijzondere spanning in de lucht. Nog voordat de trailer goed en wel stilstond, voelden de paarden dat er iets ging gebeuren. Oren gespitst, ogen groot, lichamen alert. En toen verschenen ze: die vreemde, wollige dieren, die zomaar hun wereld binnenstapten.
De reacties konden niet verschillender zijn.
Harley en Zorro wierpen een korte blik, draaiden zich om en renden in volle vaart weg.
Hannah en Harmke bleven liever op een veilige afstand staan. Wantrouwend, maar toch nieuwsgierig genoeg om niet helemaal uit beeld te verdwijnen.
En dan was er Uniek. Zij stapte voorzichtig naar voren. Haar neus trilde, haar ogen zacht en zoekend. Met kleine pasjes overwon ze haar eerste aarzeling en durfde ze dichterbij te komen.
Het was een prachtig tafereel: angst die plaats maakte voor nieuwsgierigheid.
Wat paarden ons leren
Op dat moment werd weer eens zichtbaar hoe verschillend we allemaal met spanning omgaan. Het ene paard kiest voor vluchten, het andere voor afstand houden, en een enkeling durft het onbekende tegemoet te treden.
Zijn paarden daarin zo anders dan wij mensen?
Ook wij kennen dat gevoel van iets nieuws of spannends dat ons hart sneller doet kloppen. Soms kiezen we voor terugtrekken, soms voor wegrennen, en soms zetten we – al is het maar één klein stapje – de beweging richting het onbekende.
Van angst naar groei
Tijdens coaching met paarden komt dit vaak naar voren. Het dier laat feilloos zien wat er speelt: angst, twijfel, spanning, maar ook moed en nieuwsgierigheid. Precies daar, in dat kantelpunt, ligt de kans om te groeien.
Want als de eerste schrik plaatsmaakt voor nieuwsgierigheid, opent zich een nieuwe ruimte. Een ruimte waarin vertrouwen kan groeien, waarin je dichter bij jezelf komt, en waarin je ontdekt dat angst niet je vijand hoeft te zijn – maar een poort naar iets nieuws.
