In de wereld waarin ik werk,  op de boerderij, tussen de mannen, zie ik het elke dag gebeuren. Sterke kerels, harde werkers. Mannen die doorgaan. Niet klagen, schouders eronder, en weer door. Tot het ergens begint te wringen.

"En... hoe gaat het met je paarden coachen?"

Gisteren was het zover: mijn allereerste paardencoach workshop voor een groep. Geen 1-op-1 sessie met mijn eigen vertrouwde paarden, maar een workshop op een ruiterkamp voor volwassenen, met manegepaarden die ik nog niet kende. En eerlijk? Dat voelde best spannend.

De afgelopen periode is er veel gebeurd binnen onze kudde. Waar het eerst zoeken was naar balans, is er nu rust ontstaan. Een stabiele kudde, waarin ieder paard zijn plek heeft gevonden en waarin de energie voelbaar anders is: zachter, kalmer, meer in harmonie.

Het leven raast soms voorbij alsof het op turbo staat. Gezin, werk, afspraken… soms zou ik willen dat een dag 48 uur had. En ja, dan nog liefst 8 uur slaap ernaast. Alle ballen hooghouden in een maatschappij die altijd sneller lijkt te gaan… pfff.

Zorro en de kunst van opnieuw betekenis vinden

Er zijn van die keuzes die zacht beginnen. Ze dienen zich aan als een gevoel dat ergens wringt, iets dat niet helemaal meer past, hoe lief of dierbaar het ook is. En soms vraagt dat gevoel iets groots van je: loslaten, afscheid nemen, kiezen voor rust in plaats van vasthouden.

Op wie kun jij steunen — en wie steunt op jou?