De afgelopen periode is er veel gebeurd binnen onze kudde. Waar het eerst zoeken was naar balans, is er nu rust ontstaan. Een stabiele kudde, waarin ieder paard zijn plek heeft gevonden en waarin de energie voelbaar anders is: zachter, kalmer, meer in harmonie.
Harley en Zorro hebben elkaar helemaal gevonden. Ze spelen, dagen elkaar uit en ja... slopen af en toe iets. De teller staat inmiddels op twee halsters en een jollybal. Maar als je ziet hoeveel plezier ze hebben, kun je daar eigenlijk alleen maar om glimlachen. Het is een teken van ruimte, vrijheid en ontspanning.
Hannah lijkt misschien de stille kracht, maar haar rol is minstens zo belangrijk. Zij geniet zichtbaar van de rust die is teruggekeerd. Waar eerst misschien spanning zat, is nu acceptatie en vertrouwen. Ook dat is kuddewerk.
De verhuizing naar de buitenstallen heeft hierin een groot verschil gemaakt. De paarden hebben nu de keuze: buiten staan in de frisse lucht of beschutting zoeken onder de overkapping. Die vrijheid om zelf te kiezen zie je terug in hun gedrag. Ze zijn meer in balans, meer zichzelf.
En terwijl hun dikke wintervacht langzaam plaatsmaakt voor een korte zomercoupe, voelt het bijna symbolisch. Alsof ook zij loslaten wat niet meer nodig is.
Er is nog genoeg te doen, dat zeker. Maar als ik nu naar buiten kijk, doe ik dat met een grote glimlach. Want alles wat er al is ontstaan, is waardevol. En eerlijk is eerlijk... wat er gesloopt wordt door de heren, weegt niet op tegen het plezier en de ontspanning die ervoor terugkomt.
Misschien zit daar ook wel een mooie les voor ons als mens.
Hoe vaak houden wij vast aan controle, aan "hoe het hoort", aan spullen of structuren die veiligheid geven? Terwijl echte ontspanning vaak ontstaat wanneer er ruimte komt. Ruimte om te bewegen, om te kiezen, om simpelweg te zijn.
De vraag is dan ook niet: hoe krijg ik meer rust?
Maar eerder:
Welke kleine stap kan ik zetten om meer ruimte te ervaren?
Waar mag ik iets loslaten?
En hoe kan ik – net als deze kudde – weer een beetje meer gaan genieten van het moment?
Soms begint het met even stilstaan... en kijken.
