"En... hoe gaat het met je paarden coachen?"

Een vraag die ik regelmatig krijg. En als beelddenker zie ik het dan meteen helemaal voor me.

Daar sta ik dan. In een bak. Zweetbandje op mijn voorhoofd, fluitje in mijn mond. Klaar om mijn vier eigenzinnige, ietwat luie en misschien ook nét iets te dikke paarden eens flink te motiveren om in beweging te komen.

"Kom op jongens! Nog één rondje! En tempo!"

Ik zie het al helemaal voor me.

En eerlijk... ik kan daar de humor ook wel van inzien.

Maar wanneer ik uitleg wat paardencoaching eigenlijk is, kijken mensen vaak een beetje verbaasd.

Want paardencoaching heeft hoofdzakelijk helemaal niets met paarden te maken.

Het gaat over mensen in beweging brengen.

Mensen die ergens zijn vastgelopen. Die steeds tegen hetzelfde aanlopen. Die misschien heel goed weten wat ze zouden moeten doen, maar toch niet in beweging komen.

En daar komen mijn paarden om de hoek kijken.

Een paard houdt je namelijk een spiegel voor. Zonder oordeel, zonder ingewikkelde analyses en zonder netjes te zeggen wat je graag wilt horen. Het paard reageert op wat er daadwerkelijk gebeurt.

En juist dat kan ontzettend waardevol zijn.

Samen onderzoeken we wat je tegenkomt. Waar je keuzes mag maken. Waar je misschien iets mag loslaten. Waar je jezelf tegenhoudt. Of waar je eigenlijk allang weet welke kant je op wilt, maar het nog spannend vindt om die stap te zetten.

Mijn paarden en ik doen dat, ieder op onze eigen manier, met ontzettend veel overgave.

Althans... over mijn paarden gesproken.

Want het beeld dat mensen soms hebben bij paardencoaching is vooral: lekker met een paard knuffelen.

En ja, dat gebeurt ook.

Maar eerlijk gezegd is dat misschien wel het kleinste stukje van het geheel.

De werkelijkheid voelt soms eerder alsof ik vier paardenbazen heb.

En ik?

Ik ben het personeel.

Ik mest de stallen uit. Ik vul de voerbakken. Ik zorg dat er water is. Ik repareer de omheining wanneer er weer eens eentje heeft bedacht dat het gras aan de andere kant toch écht veel groener is.

En natuurlijk wordt die theorie regelmatig uitvoerig getest.

Want paarden hebben zo hun eigen ideeën.

Mijn werkdagen bestaan dus niet alleen uit coachen en mooie inzichten. Ze bestaan ook uit modder, mest, hooi, kapotte omheiningen en vooral heel veel wassen.

Maar ach... ik krijg er gelukkig ook veel voor terug.

De sportschool kan ik overslaan.

Mijn haar zit structureel in de war met een soort natuurlijke coupe hooi.

En mijn wasmachine draait inmiddels overuren.

En ondertussen staan daar vier eigenzinnige paarden die mij iedere dag opnieuw herinneren aan waar het bij paardencoaching uiteindelijk om draait:

in beweging komen, voelen wat er echt speelt, keuzes maken en soms gewoon loslaten.

Dus hoe het gaat met mijn paarden coachen?

Goed.

Heel goed zelfs.

Al vraag ik me soms af wie nu eigenlijk wie coacht...

Want misschien zijn mijn paarden niet alleen mijn co-coaches.

Misschien zijn zij ook gewoon mijn vier grootste leermeesters.

En ik?

Ik ben met liefde hun personeel.