In de wereld waarin ik werk, op de boerderij, tussen de mannen, zie ik het elke dag gebeuren. Sterke kerels, harde werkers. Mannen die doorgaan. Niet klagen, schouders eronder, en weer door. Tot het ergens begint te wringen.
Vaak zijn ze net te laat met aangeven dat er iets speelt. Want ja… als man hoor je sterk te zijn. Groot te blijven. En praten over wat er echt in je omgaat? Dat is niet vanzelfsprekend. Dat is iets voor later. Of voor iemand anders. (meer voor vrouwen)
Maar soms komt er zo’n moment.
Een tijdje geleden kwam er een man bij mij in de praktijk. Op zijn werk liep het niet lekker, privé speelde er van alles. Hij zat nog niet thuis, nog niet overspannen… maar hij liep op zijn tenen. Je zag het aan alles.
Praten met een psycholoog? Dat voelde voor hem als een stap te ver.
Dus ik nodigde hem uit. Gewoon voor een gesprek. Niet zwaar, niet beladen. Geen oordeel. Gewoon samen kijken: wat speelt er eigenlijk? Alles op een rijtje, in alle rust. Anoniem, veilig. Niemand die hoefde te weten wat er besproken werd.
Want eerlijk is eerlijk: hij schaamde zich. Voor wat hij zag als een “zwak moment”. Het paste niet bij wie hij dacht te moeten zijn. Niet bij hoe anderen hem zagen.
Tijdens de gesprekken – samen met de paarden – gebeurde er iets bijzonders. Geen zweverige verhalen, geen ingewikkelde theorieën. Gewoon praktisch, helder en eerlijk. De paarden spiegelen zonder oordeel. Ze reageren puur op wat er ís, niet op wat je probeert te laten zien.
Langzaam kwamen de inzichten.
Toen ik hem later weer sprak, zei hij iets wat me bijbleef. Dat het hem had geholpen. Dat het eigenlijk heel normaal voelde. Dat hij er sterker uit was gekomen.
Hij had geleerd eerder zijn grenzen aan te geven. Ontdekte dat hij altijd een pleaser was geweest. Altijd geven, altijd klaarstaan voor anderen… maar zelden terugkrijgen wat hij zelf nodig had. En dat had hem meer geraakt dan hij ooit had willen toegeven.
Nu staat hij anders in het leven.
Hij kijkt weer positiever vooruit. Is er weer echt voor zijn kinderen en vrouw. Minder mopperen, meer aanwezig zijn. Niet eerst iedereen, maar keuzes maken in wat voor hem belangrijk is.
En nee dat heb ik niet voor hem gedaan.
Hij heeft dat zelf gedaan.
Op eigen kracht.
Met inzichten die hij heeft opgedaan, samen met de paarden.
En misschien herken jij hier iets in.
Misschien loop jij ook al een tijd door. Hou je alles binnen. Denk je dat je het alleen moet oplossen.
Maar je hoeft het niet alleen te doen.
Bij Toren en Kudde Coaching nodig ik je uit. Gewoon zoals je bent. Geen gedoe, geen labels. Alleen ruimte om weer helder te krijgen wat voor jou belangrijk is.
Zodat jij weer stevig staat.
Voor jezelf. En voor de mensen om je heen. Want ja ook een man mag een keer minder sterk zijn.
foto ai gemaakt i.v.m. anoniem klant
