Zorro en de kunst van opnieuw betekenis vinden

Gepubliceerd op 26 januari 2026 om 20:22

Zorro en de kunst van opnieuw betekenis vinden

 

Zorro heeft een volle agenda.

Soms zelfs een dubbele.

En eerlijk? Af en toe lijkt het wel driedubbel.

 

Ooit was hij sportpony.

Doelgericht, ambitieus, altijd bezig met presteren.

Hoge hindernissen sprong hij moeiteloos, dressuurproeven liep hij netjes en geconcentreerd. Zorro deed wat er van hem verwacht werd — en hij deed het goed.

 

Totdat de aandacht verdween.

Niet omdat hij minder werd, maar omdat de omstandigheden veranderden.

Zijn rol schoof op.

Van sportpony naar manegepony. Kinderen leren rijden, veilig rondjes lopen, geduld hebben.

 

En daarna... pensioen.

Tenminste, dat was het plan.

 

Maar Zorro dacht: nee hoor, dat past niet bij mij.

Rust zonder betekenis bleek geen rust te zijn. Hij verveelde zich. Zijn lijf en hoofd waren misschien ouder, maar zijn energie en nieuwsgierigheid zeker niet.

 

Nu woont hij bij ons, bij Toren en Kudde Coaching.

En hier mag hij alles zijn wat hij is.

 

Pony voor onze kinderen.

Coachpony voor wie wil voelen, spiegelen en vertragen.

Speelmaatje van Harley — stoeien hoort óók bij ontwikkeling.

En soms laat hij nog even zijn dressuurkant zien. Niet om te presteren, maar omdat het nog steeds in hem zit.

 

Zorro hoeft niet meer te kiezen.

Hij hoeft geen oude versie van zichzelf los te laten om een nieuwe te mogen zijn.

Hij neemt alles mee.

 

En precies dát is waar zijn verhaal raakt aan ons, volwassenen.

 

Hoe vaak denken wij niet:

- Dit was mijn pad

- Hier was ik goed in

- Dit had ik anders moeten vasthouden / doen

 

Wanneer een deur sluit, voelen we verlies.

Maar wat we vaak missen, is dat andere deuren stilletjes al openstaan.

Niet met dezelfde titel.

Niet met dezelfde status.

Maar wel met ruimte voor wie we nu zijn.

 

Zorro leert ons dat veranderen geen falen is.

Dat pensioen — figuurlijk of letterlijk — soms gewoon een verkeerd etiket is.

En dat genieten begint op het moment dat je stopt met vergelijken met vroeger.

 

Hij leeft niet minder.

Hij leeft voller.

 

Met meerdere rollen.

Meer vrijheid.

En zichtbaar meer plezier.

 

Misschien is dat wel de uitnodiging voor ons allemaal:

Niet terug naar wie we waren.

Maar nieuwsgierig worden naar wie we vandaag kunnen zijn.